W czasach, gdy znalezienie godnej pracy graniczyło z cudem, Andriej i Swieta z trudem wiązali koniec z końcem, wychowując czwórkę dzieci. Kiedy pojawiła się szansa na kilkumiesięczny wyjazd zarobkowy, Andriej zdecydował się na ten krok, obiecując żonie wysłanie telegramu natychmiast po przyjeździe na miejsce.
Swieta bardzo niepokoiła się o męża, a jej najgorsze obawy zdawały się potwierdzać, gdy dni mijały bez żadnej wiadomości. Po dwóch tygodniach spadł na nią potworny cios — powiadomiono ją o odnalezieniu zwęglonych zwłok męża tysiąc kilometrów od domu, które zidentyfikowano jedynie dzięki torbie i częściowo ocalałym dokumentom.
Po pogrzebie, który odbył się przy zamkniętej trumnie, Swieta ledwo zarabiała na chleb jako niania w przedszkolu, odrzucając jednak wszelkie sugestie o oddaniu dzieci do ośrodka opiekuńczego. Dzieci były dla niej całym światem i sensem życia, dlatego mimo rozpaczy i nocnych łez, pracowała ponad siły, by zapewnić im wszystko, co mogła.
Trzy miesiące później, nocną ciszę nagle przerwało pukanie do drzwi, za którymi stał żywy i zdrowy Andriej. Swieta zalała się łzami i osunęła na ziemię z emocji, nie mogąc uwierzyć własnym oczom, gdy mąż czule ją objął.
Andriej wyjaśnił, że w pociągu padł ofiarą kradzieży — stracił pieniądze, ubrania oraz dokumenty, które najprawdopodobniej znaleziono później przy innej osobie.
Choć próbował wysłać wiadomość przez napotkanego człowieka, ten zgubił adres, więc Andriej musiał najpierw ciężko pracować w nowym miejscu, by zarobić na powrót i wyrobić nowe papiery. Ta bolesna rozłąka uświadomiła mu, że żadne obiecane bogactwa nie są warte opuszczenia rodziny, która jest jego największym wsparciem i miłością.