Ta trzydniowa trasa była jej ulubioną. Agata Górska, doświadczona 28-letnia taterniczka z Krakowa, znała Bieszczady jak własną kieszeń. Szlak prowadzący z Wołosatego przez Tarnicę, Halicz i Rozsypaniec z powrotem do punktu wyjścia był jej rytuałem każdego lata. To był jej czas na wyciszenie, na ucieczkę od korporacyjnego zgiełku i na bycie samą ze sobą.
Ta konkretna trasa nie przedstawiała technicznych trudności, była długim, męczącym marszem z bajecznymi widokami, który ona, przyzwyczajona do Alp i Tatr Wysokich, traktowała niemal jak relaksacyjny spacer. Plan był prosty: start w czwartek rano, dwa noclegi w sprawdzonych miejscach, powrót w sobotę po południu, by wieczorem zjeść kolację z narzeczonym, Tomkiem. Wszyscy znali jej trasę; każda osoba, która miała ją na oku, czuła się bezpiecznie. Ale tym razem, w połowie sierpnia 2023 roku, góry miały inny plan.
W czwartek pogoda była idealna – błękitne niebo, delikatny wiatr, temperatura w okolicach 22 stopni. Agata meldowała się regularnie. Pierwszy SMS do Tomka o 10:15 z Tarnicy: „Weszłam szybciej niż myślałam, widoki nieziemskie! ⛰️ Kocham Cię!„. Kolejny o 14:30 z Bukowego Berda: „Idę do schroniska pod Haliczem. Całuję!„. W piątek rano również napisała, potwierdzając, że wyrusza w dalszą drogę. O 17:00, jak ustaliły później służby, rozmawiała krótko z recepcją schroniska, w którym miała zarezerwowany drugi nocleg, informując, że jest na szlaku i dotrze za około półtorej godziny. To był ostatni raz, kiedy ktokolwiek słyszał jej głos.
👉 Cała historia i wyjaśnienie tej tajemnicy w pierwszym komentarzu! ⬇️🔚
Gdy Agata nie wróciła w sobotę o ustalonej porze, Tomek nie panikował. Góry to góry; brak zasięgu, skręcona kostka, zmiana planów – to się zdarza. Próbował dzwonić, pisał, ale telefon był wyłączony. Poczekał do 20:00, potem do 21:00. O 22:00, z narastającym niepokojem, zadzwonił na GOPR. Ratownicy, znając jej doświadczenie, nie traktowali sprawy jako krytycznej od pierwszej minuty, ale uruchomili standardowe procedury. W nocy nie prowadzono akcji, ale w niedzielę rano, o świcie, pierwszy zespół wyruszył na szlak.
Przeszukano Wołosate, Tarnicę, trasę na Halicz. Pogoda zaczęła się psuć. Nadciągnęła gęsta mgła i ulewny deszcz, co drastycznie ograniczyło widoczność i uniemożliwiło użycie śmigłowca. Poszukiwania stały się koszmarem. Tygodnie mijały. Przeszukano każdy wąwóz, każdy jaskinię, każdy gęsty młodnik w promieniu kilometrów od szlaku. Bezskutecznie. Żaden inny turysta jej nie widział, żaden ślad nie został znaleziony. Agata Górska, doświadczona i ostrożna, zapadła się pod ziemię.
Tajemnicze zniknięcie zaczęło obrastać plotkami. Prasa pisała o porwaniu, o dobrowolnym ukryciu się, o tragedii rodzinnej. Tomek był wielokrotnie przesłuchiwany, jego alibi sprawdzano dziesiątki razy, ale nic nie wskazywało na jego udział. Śledztwo utknęło w martwym punkcie.
Dopiero po trzech tygodniach, w piątek, w okolicach północy, nastąpił przełom, który przeniósł dramatyzm na zupełnie nowy poziom. Ratownicy, którzy nie przerywali pracy mimo oficjalnego zawieszenia dużej akcji, przeczesywali odległy, rzadko odwiedzany rejon w pobliżu granicy polsko-ukraińskiej, daleko od jej oficjalnego szlaku. Znaleźli tam, ukryty w gęstym młodniku, zielony, nowoczesny namiot, dokładnie taki, jaki miała Agata.
W środku czas się zatrzymał. Wyglądało to tak, jakby Agata opuściła namiot na chwilę, zaledwie minutę wcześniej. Wszystkie jej rzeczy były na swoim miejscu: plecak z resztkami jedzenia, aparat fotograficzny, zapasowa kurtka, a nawet portfel z dokumentami i kartami płatniczymi.
Ale najbardziej przerażający był jeden szczegół, który zmroził krew ratownikom. Na składanym stoliku, na środku namiotu, stała emaliowana, półpełna filiżanka herbaty. Gdy jeden z ratowników ostrożnie ją dotknął, poczuł, że była… ciepła. To nie było możliwe.
Temperatura na zewnątrz wynosiła około 10 stopni, w namiocie nie było żadnego źródła ciepła. Ciepła herbata mogła tam stać najwyżej od godziny, może dwóch. Ale Agata zaginęła trzy tygodnie wcześniej. To odkrycie zmieniło charakter sprawy z tragicznego wypadku w górach na mroczną, niewytłumaczalną zagadkę, która wciąż nie doczekała się rozwiązania.