Historia tej kobiety to opowieść o przetrwaniu, pełna bolesnych doświadczeń, wyrzeczeń i nieustannego hartu ducha. Przyszła na świat w 1965 roku w Karolinie Południowej, a swoje pierwsze lata spędziła w niszczejącej chacie na terenie gospodarstwa babci.
Późniejsza przeprowadzka rodziny do Rhode Island w poszukiwaniu lepszych perspektyw okazała się brutalnym zderzeniem z rzeczywistością: codzienne życie w lokalu bez wody i ogrzewania, przeszywający głód i brak środków do egzystencji. Aby przetrwać, ona wraz z siostrami musiały szukać resztek pożywienia i potajemnie zdobywać jedzenie ze sklepów. Te traumatyczne wspomnienia na zawsze ukształtowały jej osobowość.
Przyświecał jej jednak jasny cel – wyrwanie się z nędzy, w której dorastała. Ratunkiem okazały się dla niej edukacja oraz pasja twórcza. Nauka szła jej bardzo dobrze, a zaangażowanie w sport i szkolne występy teatralne stały się wentylem dla jej emocji. Już jako siedmiolatka zadebiutowała na scenie u boku sióstr podczas lokalnego festiwalu – to wtedy narodziła się jej głęboka więź ze sztuką aktorską.
Dzięki determinacji i ciężkiej pracy zdobyła stypendium na uczelni w Rhode Island, a następnie dokonała niezwykłego wyczynu, dostając się do elitarnej Juilliard School – znalazła się w gronie zaledwie czternastu wybranych osób spośród tysięcy kandydatów.
To właśnie studia w Juilliard zbudowały fundamenty pod jej imponującą karierę. Krótko po ich ukończeniu zaczęła odnosić sukcesy na deskach teatrów, a mając 29 lat, zdobyła nominację do nagrody Tony za występ w sztuce „Seven Guitars”. Wkrótce potem przyszły role filmowe i telewizyjne.
Przełomem w jej karierze okazał się udział w filmie „Wątpliwość”, za który otrzymała swoją pierwszą nominację do Oscara. Kolejne sukcesy, takie jak występ w „Służących”, doprowadziły ją do historycznego osiągnięcia – została pierwszą czarnoskórą aktorką uhonorowaną nagrodą Emmy dla najlepszej odtwórczyni roli głównej w serialu dramatycznym.
Jej wpływ sięga jednak znacznie dalej niż ramy zawodu aktorki. Pamiętając o własnych doświadczeniach z dzieciństwa, aktywnie włączyła się w kampanię „Hunger Is…”, która gromadzi fundusze na programy dożywiania dzieci. Jej przesłanie jest bezkompromisowe: w kraju o takim bogactwie żadne dziecko nie powinno cierpieć z głodu. W swoich wspomnieniach pt. „Finding Me” odkrywa przed czytelnikami najbardziej osobiste przeżycia, dając innym nadzieję, że trudna przeszłość nie musi być wyrokiem na przyszłość.
Obecnie Viola Davis cieszy się zupełnie inną codziennością. Wraz z mężem, aktorem i producentem Juliusem Tannenem, opiekuje się ich adoptowaną córką, Genesis. W wieku 55 lat zdecydowała się na symboliczny gest – wykupiła dom swoich rodziców.
Nie planowała tam zamieszkać; zakup ten miał być pomnikiem jej długiej i wyboistej drogi. Od nędzy i lęku o jutro po światową sławę i poczucie bezpieczeństwa – jej życiorys to świadectwo tego, że wewnętrzna siła pozwala pokonać najtrudniejsze przeszkody i osiągnąć to, co wydawało się niemożliwe.