„To tylko oględziny mieszkania!” — powiedziała teściowa, po czym bez mojej wiedzy przyprowadziła obcych kupców
Marina rzuciła telefon na kanapę i spojrzała na męża. Oleg siedział w fotelu, chrupał ciastko i wpatrywał się w telewizor, jakby żona powiedziała coś całkowicie błahego — na przykład, że skończył się chleb albo trzeba wymienić żarówkę w przedpokoju.
— No i po co znowu zaczynasz, Marina…?
— Co znowu? — zapytała kobieta, stając na środku pokoju z rękami wspartymi na biodrach. — Oleg, twoja matka właśnie do mnie napisała. Przeczytaj to.
Podsunęła mu telefon pod nos. Oleg niechętnie go wziął, przeczytał wiadomość i wzruszył ramionami.
— Ona chce tylko pomóc.
Marina odebrała aparat i raz jeszcze przejrzała treść, choć znała ją już na pamięć:
„Znalazłam ludzi, którzy chcą obejrzeć mieszkanie. Jutro o trzeciej. Będziesz w domu?”
Nie było w tym żadnego pytania.
Nie było prośby o zgodę.
Nie było ani jednego słowa o tym, czego oni oboje by chcieli.
Tylko stwierdzenie faktu. Decyzja.
A przecież mieszkanie należało do nich. Wspólność majątkowa. Kupili je w trakcie małżeństwa, co jasno potwierdzały dokumenty. Trzy lata temu wzięli kredyt na dwupokojowe mieszkanie na ósmym piętrze w nowym budownictwie, z pięknym widokiem na park.
Marina sama wybierała wykończenia, sama jeździła po sklepach za kafelkami i ustalała szczegóły z robotnikami, podczas gdy Oleg był „zajęty” — czyli siedział u matki i jadł jej kotlety.
A teraz Antonina Wasiliewna uznała, że mieszkanie trzeba sprzedać.
Dlaczego?
Bo tak sobie wymyśliła.
Bo jej zdaniem Oleg powinien przeprowadzić się bliżej niej, do starego, pięciopiętrowego bloku, gdzie rzekomo czekała na nich „wspaniała okazja”.
Bo według Antoniny Wasiliewny tak właśnie powinno być. Marina ponownie spojrzała na męża. Oleg znowu wpatrywał się w ekran.
— Oleg.
Głos miała cichy. Zbyt cichy. Kryła się w nim cisza zwiastująca nadchodzącą burzę.
— Czy ty pojmujesz, że twoja matka chce sprzedać nasze mieszkanie?
— Ona po prostu chce, żebyśmy mieszkali bliżej niej…
— Mieszkamy od niej dwadzieścia minut drogi!
— Marina, ona nie jest już młoda. Trudno jej samej…
Marina wyszła do kuchni. Stanęła przy oknie i spojrzała w dół na zielony, letni park. Uwielbiała ten widok. To właśnie ze względu na niego wybrała to mieszkanie. Tutaj chciała żyć. Nie. Nie pozwoli na to.
Za kilka minut trzecia następnego dnia Marina była w domu. Oleg wyszedł „coś załatwić”, co najprawdopodobniej oznaczało wizytę u matki.
Została sama. Zrobiła kawę, włączyła laptopa i wzięła się do pracy. Prowadziła kursy księgowości online, miała wielu klientów i samodzielnie dysponowała własnymi pieniędzmi.
Równo o trzeciej zadzwonił dzwonek do drzwi.
Marina podeszła i spojrzała przez wizjer. Na korytarzu stała teściowa w swoim zwykłym, szarym swetrze, a obok niej obcy mężczyzna i kobieta. Mieli miny ludzi, którzy zdążyli już podjąć decyzję o zakupie.
Marina otworzyła drzwi.
— Proszę bardzo — powiedziała Antonina Wasiliewna, zamierzając od razu wejść do środka. — Wchodźcie śmiało, nie bójcie się. Dwa pokoje, ósmym piętro, piękny widok…
— Antonina Wasiliewna — powiedziała spokojnie Marina. — Dzień dobry. Teściowa zmierzyła ją wzrokiem, który Marina aż za dobrze znała z ostatnich pięciu lat. Spojrzeniem sugerującym, że synowa jest tylko drobną przeszkodą na jej drodze.
— Marina, czemu tak stoisz? Wpuść ludzi.
— Ja nikogo nie zapraszałam.
— Ja ich zaprosiłam.
— To nie jest pani mieszkanie. Nastała cisza. Niedoszli kupcy spojrzeli na siebie ze zmieszaniem.
— Marina — odezwała się Antonina ostrzejszym tonem. — Nie rób scen. Ti ludzie tu przyszli, poświęcili swój czas. Zachowuj się normalnie.
Marina spojrzała na parę. Potem na teściową.
— Dobrze — powiedziała w końcu. — Chwileczkę.
Zamknęła drzwi. Weszła do kuchni, wyciągnęła telefon i zadzwoniła na policję.
Dwadzieścia minut później zjawił się dzielnicowy, Dmitrij Siergiejewicz. Młody, poważny mężczyzna z tabletem w ręku. Antonina przez cały ten czas stała na korytarzu i głośno narzekała:
— Otwórz te drzwi! To niedorzeczne! Oleg rozwiedzie się z tobą przez to! Marina siedziała w kuchni, piła kawę i czuła dziwny spokój. Jakby w końcu postąpiła właściwie. Gdy przyjechał policjant, otworzyła drzwi.
— Ta kobieta przyszła tu bez mojej zgody i przyprowadziła obcych ludzi, żeby sprzedać mieszkanie — powiedziała. — Mieszkanie stanowi współwłasność moją i mojego męża. Nie wyraziłam zgody na sprzedaż.
Policjant spojrzał na Antoninę.
— Kto jest właścicielem?
— Pietrow Oleg Andriejewicz i Pietrowa Marina Siergiejewna — odpowiedziała Marina, pokazując dokumenty w telefonie. — Nazwisko Antoniny Wasiliewny Pietrowej tu nie występuje. Kupcy w tym momencie cicho skierowali się w stronę wyjścia. Nie mieli ochoty brać w tym udziału.
Na twarzy Antoniny najpierw pojawiła się wściekłość, a zaraz potem coś innego. Niepewność. Być może pierwszy raz w życiu nie udało jej się od razu postawić na swoim.
— Pożałujesz tego — rzuciła cicho do Mariny.
— Być może — odpowiedziała spokojnie kobieta. — Ale nie dzisiaj. Wieczorem Oleg wrócił do domu. Oczywiście o wszystkim już wiedział — matka zdążyła do niego zadzwonić.
— Marina, czy ty naprawdę wezwałaś policję na moją matkę?
— Tak.
Mężczyzna milczał. Marina patrzyła na człowieka, z którym żyła od pięciu lat. Na męża, którego myślała, że zna. Był dobrego serca, ale dało się nim zbyt łatwo manipulować. Był jak miękka glina, z której Antonina Wasiliewna lepiła, co tylko chciała.
— Oleg, musimy porozmawiać.
Tym razem nie uciekł od rozmowy. I to już był jakiś krok naprzód.
W kolejnych dniach Marina nie czekała na bieg wydarzeń. Udała się do notariusza, wyciągnęła dokumenty i dokładnie sprawdziła swoje prawa.
Okazało się, że teściowa w żaden sposób nie mogłaby sprzedać nieruchomości bez jej zgody. Marina wiedziała jednak, że prawdziwym zagrożeniem nie jest Antonina, lecz Oleg. To przez męża matka mogła jeszcze wywierać na nich wpływ.
Parę dni później Oleg wrócił do domu wyjątkowo cichy.
— Mama jutro przyjdzie.
— Po co?
— Z notariuszem.
Marina podniosła wzrok.
— Z jakim notariuszem?
Oleg wahał się.
— Mówi, że ma dawne papiery. Twierdzi, że dała zaliczkę na to mieszkanie, więc ma do niego prawo.
Marina patrzyła na niego przez kilka sekund.
— A to prawda?
— Dała wtedy sto tysięcy rubli. Marina wyciągnęła wyciągi bankowe. Wkład własny na mieszkanie wynosił czterysta osiemdziesiąt tysięcy rubli. Teściowa dała sto tysięcy, resztę zapłaciła Marina.
W sobotę o wpół do jedenastej zjawiła się Antonina. Obok niej stał około sześćdziesięcioletni mężczyzna z teczką.
— To Wiktor Iwanowicz, notariusz — powiedziała kobieta. — Przyszliśmy porozmawiać.
Jednak Marina nie była sama. Przy stole siedziała jej przyjaciółka Katia, która pracowała w dziale prawnym pewnego banku.
Antonina wyciągnęła papier.
— To dowodzi, że dałam pieniądze na to mieszkanie.
Katia wzięła kartkę, obejrzała ją, po czym odezwała się spokojnie:
— To nie daje praw własności. Co najwyżej można to uznać za pożyczkę. Umowy darowizny nie ma, a okres przedawnienia już minął.
Zapadła cisza. Antonina pobladła. Marina wyciągnęła wtedy własne dokumenty.
— A ja przez trzy lata spłacałam większą część kredytu. Oto wyciągi z konta bankowego. Antonina zwróciła się wówczas do Olega:
— Synu, pozwolisz, żeby ona tak do mnie mówiła?
Oleg milczał przez dłuższą chwilę. W końcu wykrztusił:
— Mamo… one mają rację. Trzy proste słowa. Ale dla Mariny znaczyły więcej niż czegokolwiek innego.
Minął miesiąc. Antonina się nie pojawiała. Nie dzwoniła do Mariny. Oleg od czasu do czasu odwiedzał matkę, robił jej zakupy, ale nie pozwalał jej już wtrącać się w ich życie.
Pewnego wieczoru siedzieli na balkonie. Park pod nimi szumiał wiatrem. Oleg ścisnął dłoń Mariny.
— Marina, przepraszam.
— Za co?
— Za wszystko. Za to, że tak długo milczałem.
Marina patrzyła na niego dłuższą chwilę. Kiedyś wyobrażała sobie tę chwilę i myślała, że będzie miała mu do powiedzenia mnóstwo rzeczy. Ale ostatecznie rzekła tylko:
— W porządku.
Mężczyzna uśmiechnął się słabo. Siedzieli dalej w milczeniu. W dobrej ciszy — takiej, która nie ciąży. Mieszkanie należało do nich. Widok na park należał do nich. I ten wieczór również.
Czasami to zupełnie wystarczy, by zacząć od nowa.