Kiedy Lena zgodziła się pomóc sąsiadce Karen, podwożąc ich córki do szkoły, myślała, że to tylko jednorazowa przysługa. Jednak szybko okazało się, że dla Karen stało się to codziennym oczekiwaniem. Z każdym kolejnym dniem Lena coraz bardziej czuła się wykorzystywana.
Gdy Karen odmówiła choćby drobnej przysługi, posługując się skandalicznym kłamstwem, Lena wiedziała, że nadszedł czas, by dać jej nauczkę. Zawsze uważała się za osobę, która unika konfliktów i stara się zachować dobrą atmosferę. Ale wszystko zmieniło się tamtego poranka, gdy Karen zapukała do jej drzwi.
— Cześć, Lena! Przepraszam, że zawracam ci głowę tak wcześnie — powiedziała z przesadnie słodkim uśmiechem.
Lena stała w piżamie, z ledwie opróżnioną filiżanką kawy w dłoni. Jej ośmioletnia córka, Sophie, wciąż ubierała się na górze. Niespodziewana wizyta sąsiadki była ostatnią rzeczą, jakiej się spodziewała.
— Nie ma sprawy, Karen — odpowiedziała, tłumiąc ziewnięcie. — O co chodzi?
— Mam dziś wczesne spotkanie i zastanawiałam się, czy mogłabyś podrzucić Emily do szkoły razem z Sophie. Tylko ten jeden raz? Naprawdę jestem w trudnej sytuacji. Lena zawahała się, niepewna, czy poradzi sobie z dwójką dzieci w porannym szczycie. Ale wiedziała, jak bardzo Sophie lubi Emily, więc wzruszyła ramionami.
— Jasne, mogę je zabrać.
Twarz Karen rozjaśniła się, jakby wygrała na loterii.
— Ratujesz mi życie, Lena. Jestem ci dozgonnie wdzięczna! Lena tylko się uśmiechnęła. To była mała przysługa. Tyle że następnego ranka Karen znów pojawiła się w drzwiach.
— Mam kolejne wczesne spotkanie. Możesz znowu zabrać Emily?
I tak było każdego dnia. Karen już nawet nie pytała — po prostu zakładała, że Lena się zgodzi.
Na początku nie sprawiało to większego problemu. Sophie cieszyła się towarzystwem Emily, a Lena nie miała nic przeciwko. Ale wkrótce dostrzegła, że to stało się rutyną, na którą nie wyraziła zgody. Pewnego ranka wszystko poszło nie tak. Lena zaspała, Sophie nie mogła znaleźć butów, kot przewrócił wazon, a ona nawet nie zdążyła uczesać włosów. Właśnie wybiegły za drzwi, gdy zadzwonił telefon.
„Możesz zabrać dzisiaj Emily?”
Lena wpatrywała się w wiadomość, aż poczuła narastającą frustrację. Wtedy wpadła na pomysł.
„Właściwie to dziś się spóźniamy. Może ty zabierzesz Sophie?”
Odpowiedź przyszła natychmiast.
„Przepraszam, ale mam pełny samochód.”
Pełny samochód? Karen miała SUV-a. Nie było mowy, żeby zabrakło miejsca dla jednego dziecka. Wtedy Lena uświadomiła sobie, że Karen pomyliła jej dobroć ze słabością. Następnego ranka przyszła kolejna wiadomość.
„Czy możesz dziś zabrać Emily?”
Lena mogła niemal zobaczyć ten samozadowolony uśmiech Karen. Zgodziła się — ale tym razem miała plan.
— Sophie, co powiesz na szybki postój w Rosie’s Donuts w drodze do szkoły?
— Naprawdę? W dzień szkolny?! — Sophie aż pisnęła z radości.
— Tak, mała niespodzianka.
Jak zawsze, Karen czekała na zewnątrz z Emily, uśmiechnięta i beztroska.
— Jeszcze raz dzięki, Lena. Ratujesz mi życie.
— Nie ma sprawy — odpowiedziała Lena, ukrywając uśmiech.
Zamiast jechać prosto do szkoły, Lena skręciła w lewo.
— Hej, gdzie my jedziemy? — zapytała zaniepokojona Emily.
— Do Rosie’s na pączki!
— Ale… nie spóźnimy się?
— Spokojnie, zdążymy — Lena odpowiedziała beztrosko.
Pozwoliła dziewczynkom wybrać ulubione smakołyki i nie spieszyła się. Kiedy wreszcie dotarły do szkoły, poranny ruch już się uspokoił, a one ledwo zdążyły na czas. Gdy Lena wróciła do domu, Karen czekała na werandzie, wyraźnie wściekła.
— Lena! Emily spóźniła się do szkoły! Myślałam, że podrzucisz je na czas!
Lena uśmiechnęła się niewinnie.
— Och, przepraszam, Karen. Zrobiłyśmy mały postój na pączki. Wiesz, jakie bywają poranki…
Karen zacisnęła szczękę.
— Rozumiem — wycedziła przez zęby. — Ale postaraj się, by to się więcej nie powtórzyło.
Lena wzruszyła ramionami.
— A może to ty czasem zabierzesz Emily?
Karen odwróciła się bez słowa i weszła do domu. To był ostatni raz, kiedy Lena dostała od niej wiadomość z prośbą o podwiezienie.