Mateo otworzył ciężkie drzwi swojej imponującej willi w ekskluzywnej dzielnicy Lomas de Chapultepec ze zmęczonym, ale szczerze szczęśliwym uśmiechem. Podróż służbowa do Monterrey była wyczerpująca, pełna niekończących się spotkań, ale udało mu się sfinalizować wielomilionową transakcję o dwa dni wcześniej.
Jego jedynym głębokim pragnieniem w tym momencie było zrobienie niespodzianki Sofii, jego żonie będącej w ósmym miesiącu ciąży, i poczucie delikatnych kopnięć dziecka pod dłonią. Ale kiedy otworzył masywne dębowe drzwi, głos, który go powitał, zmroził mu krew w żyłach.
– Myślisz, że jestem głupia, Sofio? Myślisz, że nie wiem dokładnie, w jaką brudną grę grasz? – Głos jego matki, Doñi Cataliny, odbił się echem w wyłożonym marmurem holu niczym trzask bicza.
Mateo upuścił walizkę, a jego serce zaczęło bić jak szalone. Ten chłodny, wyrachowany i niszczycielski ton był tym samym, którego nestorka rodu używała, by miażdżyć swoich rywali i utrzymywać status w meksykańskich wyższych sferach.
– Pani Catalino, błagam, przysięgam, że nic nie zrobiłam… – głos Sofii był kruchy, łamany niekontrolowanym płaczem, a w Mateo coś pękło, gdy zobaczył swoją żonę tak bezbronną.
Ruszył korytarzem, podążając za niepokojącymi dźwiękami. Na szczycie szklanych schodów Lupita, pokojówka, która od sześciu miesięcy pracowała dla rodziny, spoglądała w dół z przerażeniem. Kiedy zobaczyła Mateo, zakryła usta drżącą dłonią, jakby chciała krzyczeć, ale nie mogła.
Jej reakcja mówiła wszystko: to nie był pierwszy raz, kiedy wydarzyło się coś takiego. Kiedy Mateo wszedł do luksusowego salonu, scena, którą zobaczył, zaparła mu dech w piersiach.
Sofia kuliła się w aksamitnym fotelu, instynktownie chroniąc brzuch, a jej twarz była zalana łzami. Jej jasna sukienka ciążowa była pognieciona, ale najgorsze było to, że była całkowicie mokra. Ktoś z siłą wylał na nią zimną wodę.
Przed nią stała Doña Catalina, z arogancją bezlitosnego sędziego, trzymając pustą kryształową szklankę. Jej perły lśniły w słońcu, ale w tamtym momencie nie było w niej nic eleganckiego – tylko czyste okrucieństwo.
– Myślisz, że tą żałosną ciążą zapewniłaś sobie miejsce w tej rodzinie? – wypluła z pogardą. – Wiejska nauczycielka, która nie potrafi nawet używać sztućców na uroczystej kolacji! Mój syn przejrzy na oczy i zobaczy, że to dziecko ma poślednią krew!
– Mamo! – głos Mateo zagrzmiał jak piorun.
Obie drgnęły. Kryształowa szklanka wypadła z dłoni Cataliny i rozbiła się na wypolerowanej podłodze. Sofia wybuchnęła jeszcze głośniejszym płaczem, gdy zobaczyła Mateo. Wtedy dostrzegł to, co najgorsze: czerwone i sine ślady na jej nadgarstkach – wyraźne odciski palców.
– Mateo, mój drogi… – Catalina szybko nałożyła maskę, wymuszając fałszywy uśmiech. – Cóż za miła niespodzianka. To był tylko drobny wypadek. Sofia się przestraszyła i oblała się wodą.
– Nie okłamuj mnie! – krzyknął Mateo. – Widziałem szklankę w twojej dłoni! Widziałem ślady na jej nadgarstkach i słyszałem każde twoje zatrute słowo!
Uśmiech Cataliny zniknął. Mateo rzucił się w stronę Sofii, pomagając jej z troską. Trzęsła się niekontrolowanie. Cichym głosem wyznała mu, że psychologiczne tortury trwały od trzech godzin. Lupita wszystko potwierdziła, opowiadając, jak Catalina nieustannie ją obrażała i mówiła, że to dziecko może być „karą boską”.
Mateo podszedł do matki, stając z nią twarzą w twarz.
– Masz dokładnie dziesięć sekund, żeby opuścić mój dom, inaczej wezwę policję i złożę doniesienie o znęcaniu się nad kobietą w ciąży. Nie jesteś już mile widziana w pobliżu mojej rodziny.
Catalina chwyciła swoją designerską torebkę, a jej dłonie trzęsły się z wściekłości. W drzwiach odwróciła się ze spojrzeniem pełnym nienawiści.
– Pożałujesz tego. Kiedy cię zostawi i przekonasz się, że miałam rację, nie przychodź do mnie z płaczem. Mateo zatrzasnął drzwi i padł na kolana przed Sofią, błagając o wybaczenie, że nie ochronił jej wcześniej.
Sofia spojrzała na niego przez łzy, z paniką i niedowierzaniem w oczach. Nie mogła uwierzyć w to, co miało się zaraz wydarzyć…