– Szybko usmaż kotlety! Moja matka i siostra wpadają się poznać! – warknął Márk, nawet nie podnosząc wzroku znad telefonu.
Lilla stała przed lustrem z bluzką w dłoni i zamarła w bezruchu. Za godzinę miała wyjść na prezentację, nad którą obsesyjnie pracowała od pół roku. Jedno wystąpienie, od którego zależał kontrakt, awans, a tak właściwie cała jej zawodowa przyszłość.
– Słucham? Co powiedziałeś? – zapytała cicho.
– Nie słyszysz? – warknął Márk. – Viktória będzie tu o dziesiątej z Nóra. Chcę mieć na stole normalne jedzenie, a nie jakieś zrobione na szybko przekąski. Niech zobaczą, że potrafisz być gospodynią domową, a nie tylko biegać po biurach.
Lilla powoli odwróciła się w jego stronę.
– Márk, o tym spotkaniu rozmawialiśmy miesiąc temu. Mieliśmy to przełożyć na przyszły tydzień, ja dzisiaj…
– Niczego nie przekładamy – przerwał jej. Wstał, podszedł do niej i mocno chwycił ją za ramię. Wcale nie delikatnie. – Moja matka jedzie dwie godziny, kupiła bilet. Myślisz, że odwołam to z powodu tej twojej pracki?
– To nie jest „pracka”, tylko…
– W porównaniu z rodziną nie ma żadnego znaczenia – Márk machnął ręką. – Jakiś twój kolega to poprowadzi albo to przełożą. Ale żona musi umieć przyjąć krewnych, ugotować, stanąć na wysokości zadania. Czy może nie chcesz wyjść za mąż?
Lilla chwyciła telefon z komody. 8:20. Jeśli wyjdzie teraz, jeszcze zdąży.
– Wychodzę – powiedziała stanowczo.
Márk jednym krokiem znalazł się przy niej i wyrwał jej urządzenie z dłoni. Tak gwałtownie, że Lilla syknęła z bólu.
– Nigdzie nie idziesz.
– Oddaj.
– Nie. Kluczyki do samochodu też schowałem, do mieszkania zresztą też – wsunął komórkę do kieszeni i skrzyżował ramiona. – Możesz wybierać. Albo gotujesz i poznajesz rodzinę, albo idziesz na piechotę, jeśli się odważysz. Zastanów się, co jest ważniejsze: ja czy twoja kariera.
Lilla stała na środku własnego salonu, podczas gdy Márk blokował drzwi. Był pewny siebie, spokojny i doskonale wiedział, że ma przewagę.
– Spróbuj zrozumieć, to jest teraz niezwykle ważne…
– Kariera, kariera – zakpił Márk. W jego uśmiechu kryła się tak jawna pogarda, że w klatce piersiowej Lilli coś boleśnie pękło. – Za pół roku bierzemy ślub. Będziesz rodzić dzieci. A nie całymi dniami szeptać przez telefon z klientami, jakby to miało jakiekolwiek znaczenie.