Moi sąsiedzi to dla mnie obcy ludzie. Prawie ze sobą nie rozmawiamy – ograniczamy się jedynie do zdawkowego „dzień dobry” w windzie.
Jednak pewnego wieczoru niespodziewanie usłyszałem pukanie do drzwi. Stali tam, uśmiechnięci, i wręczyli mi torbę, mówiąc po rosyjsku z wyraźnym akcentem:
— Smacznego! (Prijatnogo appietita!)
Zajrzałem do środka i oniemiałem. To, co zobaczyłem, w niczym nie przypominało jedzenia. W torbie znajdowały się ciemne, twarde i dziwne przedmioty, które wyglądały jak eksponaty z muzeum albo rekwizyty z filmu o dinozaurach. W dotyku były zimne jak kamień i niemal w ogóle nie pachniały.
— Czy to… to się je? — zapytałem ostrożnie.
Sąsiedzi tylko pokiwali głowami, uśmiechnęli się jeszcze szerzej i odeszli.
Długo stałem w kuchni, wpatrując się w tę torbę. Myśli kłębiły mi się w głowie: „A jeśli to wcale nie jest jedzenie? Może to jakiś żart? Może czegoś bardzo ważnego nie rozumiem?”.
Bałem się włożyć to do lodówki, ale wyrzucić było mi po prostu wstyd. W końcu zacząłem szukać informacji w internecie. Przeglądałem zdjęcia, opisy i kształty. Kiedy w końcu trafiłem na właściwy ślad, nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
Okazało się, że to orzech wodny (kotewka).
To coś, co wyglądało jak twarda skorupa, jest w pełni jadalne. Można to obierać, gotować, a nawet jeść na surowo. W niektórych krajach to powszechny przysmak, wręcz rarytas, choć ja nigdy wcześniej nie widziałem czegoś takiego na oczy. Następnego dnia spotkałem sąsiadów i powiedziałem im, że już wiem, co od nich dostałem. Bardzo się ucieszyli. Zaczęli mi szybko wyjaśniać i pokazywać na migi, jak najlepiej to obierać i przyrządzać.
Pomyślałem wtedy, jak dziwny i fascynujący jest ten świat: dla jednych coś jest przerażające i niezrozumiałe, a dla innych to po prostu zwykłe, serdeczne „smacznego”. 🤔☹️