Anna stała przy dużym oknie w głównej sypialni, patrząc na ogród zalany światłem księżyca. Jej ręce lekko drżały, gdy odpinała spinkę, która trzymała jej włosy. Wiedziała, co się wydarzy.
Przygotowywała się na ten moment od dnia, w którym jej rodzice ogłosili „wielką nowinę” – jej zaręczyny z Ivanem Sergeevičem, biznesmenem trzykrotnie starszym od niej, ale dziesięć razy bogatszym niż wszyscy znajomi jej rodziny razem wzięci.
Usłyszała otwierające się drzwi sypialni i jego kroki. Nie odwróciła się.
„Anno,” jego głos był zaskakująco miękki, „proszę, usiądź. Musimy porozmawiać.”
Jego siwe włosy były idealnie zadbane, a szare oczy patrzyły na nią z wyrazem, którego nie potrafiła rozszyfrować. Z bijącym sercem Anna usiadła na brzegu dużego łóżka, przygotowując się na to, co uważała za najbardziej upokarzający moment w swoim życiu. Ivan Sergeevič stał z rękami w kieszeniach i wpatrywał się w nią uważnie.
„Wiem, że nie chciałaś tego ślubu,” powiedział bez ogródek. „Wiem, że rodzice cię przekonali, a właściwie zmusili.”
Anna spojrzała w górę, zaskoczona jego szczerością.
„Zanim cokolwiek innego się wydarzy,” kontynuował, „chcę cię o coś zapytać.”
Anna przełknęła ślinę.
To był ten moment.
„Chcę, żebyś mi coś obiecała,” powiedział Ivan Sergeevič, wyjmując kopertę z szuflady nocnego stolika.
„Chcę, żebyś skończyła studia.” Anna siedziała, z półotwartymi ustami, nie mogąc uwierzyć w to, co właśnie usłyszała.
„Jak?” szepnęła. „Twoje studia. Kurs medyczny. Jesteś na trzecim roku, jeśli się nie mylę.”
Kiwnęła głową, wciąż oszołomiona.
„Chcę, żebyś skończyła studia i została lekarzem, którym zawsze chciałaś być.”
Drżącymi rękami Anna otworzyła kopertę. W środku znajdowały się wyciągi bankowe, dokumenty dotyczące mieszkania niedaleko uniwersytetu i inne papiery, które ledwo mogła przeczytać, ponieważ łzy w jej oczach rozmazywały jej widok.
„Nie rozumiem,” wyszeptała. „Dlaczego?”
Ivan Sergeevič usiadł w fotelu, nagle wyglądając na starszego i bardziej zmęczonego.
„Moja żona, Ekaterina, zmarła pięć lat temu,” zaczął, wpatrując się w pustkę. „Była onkologiem. Najbardziej oddaną osobą, jaką kiedykolwiek poznałem. Uratowała setki istnień, ale nie mogła uratować swojego.”
Zatrzymał się na chwilę, przejeżdżając dłonią po twarzy. „Miała tę samą determinację,” dodał. „Tę samą chęć, by pomagać innym.”
Anna była nadal zdezorientowana.
„Ale… ślub? Dlaczego się ze mną ożeniłeś, skoro chciałeś tylko wesprzeć moje studia?”
Ivan Sergeevič uśmiechnął się smutno.
„Twój ojciec ma ogromne długi. Bardzo ogromne. Złożył mi ofertę – twoja ręka w zamian za umorzenie jego długów. To był jego pomysł, nie mój.
Ale kiedy zdałem sobie sprawę, jak zdesperowana jest twoja rodzina i zobaczyłem, że możesz musieć zrezygnować ze studiów, by pomóc im… zgodziłem się.”
Wstał i podszedł do okna.
„Chcę tylko, żebyś miała szansę, którą Ekaterina tak bardzo ceniła – szansę pomagania ludziom. Przez medycynę.” Anna nie mogła uwierzyć własnym uszom. Wszystkie jej przypuszczenia, obawy, tajemnicze łzy…
„Ale co powiem ludziom? Moim rodzicom?”
„Jesteśmy częściowo małżeństwem. Będziesz mieszkać w mieszkaniu niedaleko uniwersytetu, a ja tutaj. Będziemy się spotykać od czasu do czasu na imprezach towarzyskich i udawać, że jesteśmy szczęśliwą parą. W międzyczasie ty będziesz realizować swoje marzenia.”
Odwrócił się do niej, a po raz pierwszy Anna zobaczyła miękkość w jego szarych oczach.
„Kiedy skończysz specjalizację i zostaniesz prawdziwym lekarzem, rozwiedziemy się po cichu. Będziesz mogła żyć, jak chcesz – z kim chcesz.
Proszę tylko, abyś wykorzystała swój talent, by pomagać ludziom, tak jak zrobiłaby to Ekaterina.” Anna wstała, przyciskając kopertę do piersi, a łzy nieustannie płynęły jej po policzkach.
„Dlaczego robisz to dla mnie?”
Ivan Sergeevič uśmiechnął się – prawdziwym uśmiechem, który całkowicie odmienił jego twarz. „Ponieważ widziałem zbyt wiele istnień zmarnowanych dla pieniędzy i władzy. Ponieważ Ekaterina chciałaby, żebym zrobił z tego wszystkiego coś znaczącego.”
Zrobił niejasny gest w stronę dużego domu. „Może ona wciąż nade mną czuwa i chcę, żeby coś z tego wyszło. Chcę być osobą, którą kochała.”
Podszedł do drzwi, gotowy do wyjścia.
„Twój pokój jest gotowy – pierwszy po lewej na korytarzu. Odpocznij trochę. Jutro zabiorę cię do twojego nowego mieszkania i wyjaśnię wszystkie ustalenia. A, Anna?”
Zatrzymał się na chwilę przy klamce. „Gratuluję pierwszego miejsca na egzaminie z anatomii w zeszłym semestrze. Ekaterina byłaby z ciebie dumna.”
Drzwi zamknęły się cicho za nim, zostawiając Annę na środku pokoju – z kopertą w ręku i przytłaczającym poczuciem ulgi i zdumienia. Po raz pierwszy od miesięcy Anna poczuła nadzieję.