Ostry, przerażająco czysty dźwięκ skórzanego bicza, niosący się echem pod sklepionymi, ręcznie malowanymi sufitami wielkiego salonu, natychmiast ustąpił miejsca palącemu, oślepiającemu wrzątkowi na moich łopatkach.
Dziewiętnaście.
Przygryzłam dolną wargę tak mocno, że poczułam w ustach nagły, cierpki smak miedzi. Odmówiłam krzyku. Odmówiłam dania mu dany głosowej satysfakcji z mojego bólu.
Dwadzieścia.
Ostatnie uderzenie rozerwało cienki materiał mojej bawełnianej sukienki, wbijając się głęboko w ciało na plecach. Moje mięśnie całkowicie odmówiły posłuszeństwa.
Osunęłam się do przodu, uderzając z impetem dłońmi o zimną, włoską marmurową podłogę. Ostry, przerażający kontrast mojej własnej szkarłatnej krwi, rozlewającej się na śnieżnobiałym kamieniu, przypominał ponury obraz.
Zostałam na czworakach, mój oddech był nieregularny, płytki, a rozdzierający ogień buchający z kręgosłupa sprawiał, że krawędzie mojego pola widzenia drżały od ciemnego szumu statycznego.
Nadchodził stamtąd, z samego środka luksusowego salonu, który błędnie uważał za swoją własność. Stał tam mój mąż, Adrian Vale. Usłyszałam cichy szelest drogiego materiału, gdy niedbale poprawiał mankiety swojego szytego na miarę (sur mesure) ciemnoniebieskiego garnituru od Toma Forda.
Jego oddech był całkowicie spokojny. Nawet nie łapał tchu. Dokonał tego czynu z zimnym, zdystansowanym, socjopatycznym rytmem człowieka uderzającego piłkę golfową.
Patrzył na mnie z góry – nie z furią właściwą zbrodni namiętności, ale με przenikliwą, arogancką odrazą boga spoglądającego na chorego wieśniaka, który odważył się wnieść brud do jego świątyni.
– Spójrz na nią – wymruczał kobiecy głos.
Vanessa pojawiła się w moim polu widzenia z kąta oka. Miała na sobie olśniewającą jedwabną suknię w kolorze szampana — suknię opłaconą z tych samych kart kredytowych, które potajemnie finansowałam. Uklękła tuż przy mojej twarzy. Intensywny, słodkawy zapach jej drogich perfum Baccarat Rouge mieszał się agresywnie z ciężką, metaliczną wonią mojej krwi. Vanessa uśmiechnęła się, a jej oczy błyszczały z sadystyczną, triumfalną radością. Wyglądała, jakby właśnie zdobyła koronę.
– Wciąż udaje niewiniątko – szepnęła Vanessa, przechylając głowę. – Wciąż gra rolę milczącego świadka. Powinnaś go przeprosić, Sereno. Przyniosłaś mi dziś wstyd przed zarządem klubu. Przeproś, a wtedy, być może, przekonam go, by pozwolił ci zostać w skrzydle dla gości po sfinalizowaniu rozwodu. Zresztą, i tak nie masz dokąd pójść.
– Rozwód? – wykrztusiłam. Mój głos był zachrypnięty, schropowaciały od wysiłku włożonego w tłumienie krzyków.
Adrian parsknął i podszedł o krok bliżej. Rzucił na podłogę ciężką, grubą kopertę z gęstego papieru. Upadła z głuchym odgłosem, prześlizgnęła się po wypolerowanym kamieniu i uderzyła w moje kolano, brudząc się świeżą kroplą krwi.
– Dość tego, Serena – powiedział Adrian, a jego głos rozniósł się echem po całym wielkim salonie. – Zbudowałem to imperium od zera. Jestem tytanem w tym mieście.
Ocaliłem cię przed niebytem, przed tym żałosnym, biednym życiem, które wiodłaś, abyś stała się cichą, wdzięczną, kochającą żoną. A ty nie radzisz sobie nawet z tym prostym zadaniem. Jesteś bezpłodna, jesteś nikim i jesteś ciężarem.
Wyciągnął rękę i objął Vanessę w talii, przyciągając ją do siebie.
– Vanessa jest w ciąży – ogłosił Adrian, a jego pierś uniosła się z kruchą, toksyczną męską dumą. – Ona wreszcie da mi dziedzica, na którego zasługuję. Dziedzica spuścizny rodowej Vale’ów. Jesteś oficjalnie wymazana z mojego życia.
Vanessa położyła nienagannie wypielęgnowaną dłoń na swoim płaskim, okrytym jedwabiem brzuchu. Jej uśmiech promieniował czystym, jadowitym triumfem. Naprawdę wierzyła, że wygrała los na loterii. Naprawdę wierzyła, że zabezpieczyła swoją pozycję wśród elity.
Spojrzałam na zakrwawioną kopertę leżącą na marmurowej podłodze. Potem podniosłam wzrok na człowieka, który święcie wierzył, że należy do niego cały świat. Mój wzrok był zamglony, ale nie od rozdzierającego bólu promieniującego z poranionych pleców. Zamglił się od nagłej, przerażającej, absolutnej jasności.
Ostatnia pozostałość po mojej żałosnej, pełnej nadziei iluzji — naiwnej wierze, że mogłabym znaleźć mężczyznę, który pokochałby mnie za to, kim jestem, a no nie za imperium, do którego należę — ulotniła się w popiół.
Drżącą dłonią sięgnęłam do kieszeni zniszczonej, splamionej krwią sukienki. Adrian odrzucił głowę do tyłu i zaśmiał się – ten ciemny, szyderczy śmiech zadudnił w jego klatce piersiowej.
– Co robisz? Dzwonisz na policję? No dalej, Serena. Wykręć 911. Powiedz im, że wielki miliarder Adrian Vale ukarał swoją histeryczną, niewdzięczną żonę. Komendant policji gra w moim domu w pokera. Do północy odeśle cię do psychiatryka.
Ale nie zadzwoniłam pod 911. Wyciągnęłam telefon i wybrałam prywatny, silnie szyfrowany numer satelitarny, całkowicie omijając lokalne nadajniki sieci komórkowej.
Przyłożyłam słuchawkę do ucha. Sygnał rozległ się zaledwie pół raza, zanim odezwał się głos.
– Serena?
– Tato – szepnęłam, patrząc prosto w aroganckie, kpiące oczy Adriana, a na moich zakrwawionych wargach pojawił się blady uśmiech. – Tak jak mówiłeś… zniszcz jego życie.
Rozdział 2: Koniec świata w pięć minut
– Bardzo dramatyczne – zakpił Adrian, odwracając się do mnie plecami i kierując w stronę mahoniowego baru. Wziął do ręki ciężką, kryształową karafkę, by nalać szklankę dwudziestoletniego Macallana na cześć swojego zwycięstwa. – Zadzwoniłaś do swojego zmyślonego tatusia?
Tego mechanika? Masz nadzieję, że prześle ci bilet autobusowy Greyhound z powrotem do tego obozowiska przyczep, z którego cię wyciągnąłem?
Vanessa zaśmiała się piskliwym, szorstkim głosem, opierając się o bar i przesuwając palcem po krawędzi kryształowego kieliszka.
Minuta pierwsza. Stalam na czworakach na zimnym marmurze. Krew na moich plecach zaczęła krzepnąć, gęstniejąc w chłodnym, klimatyzowanym powietrzu wielkiego salonu. Nie próbowałam się podnieść.
Nie ruszałam się. Po prostu nie spuszczałam wzroku z pleców szytego na miarę garnituru Adriana, patrząc na niego zimnym, martwym, cierpliwym wzrokiem snajpera, który czeka, aż ucichnie wiatr. Nie miał pojęcia. Był całkowicie, błogo nieświadomy niewidzialnej, niszczycielskiej gilotyny finansowej, która błyskawicznie zbliżała się do jego szyi.
Minuta druga. Prywatny smartfon Adriana, leżący na marmurowym blacie baru, wydał krótki, piskliwy dźwięk. Podniósł telefon, sącząc powoli łyk whisky. Spojrzał na ekran. Jego brwi lekko się zmarszczyły.
UWAGA: Karta American Express Platinum została zablokowana. Prosimy o kontakt z działem ds. zapobiegania oszustwom.
Adrian uniósł wzrok i agresywnie zamknął powiadomienie. – Cholera, znowu te awarie bankowe – wymruczał, zirytowany, że technologia śmiała przerwać jego triumfalny marsz. – Przypomnij mi jutro, Vanessa, żebym kazał mojej asystentce zwolnić naszego opiekuna konta w Amex.
Minuta trzecia. Tym razem telefon nie wydał żadnego dźwięku. Zaczął gwałtownie wibrować, a wibracje sprawiły, że urządzenie zaczęło obijać się o marmurowy blat. Adrian spojrzał na numer dzwoniącego. To był David, jego dyrektor finansowy.
Adrian westchnął ciężko, nacisnął zielony przycisk i włączył tryb głośnomówiący, mając jasny zamiar wykorzystać tę rozmowę, by jeszcze bardziej ze mnie drwić i zademonstrować swoją ogromną korporacyjną pozycję.